W pierwszych dniach maja 1945 roku na terenie miasta Piły uruchomiono pierwszą polską szkołę przy ulicy Grzegorza Piramowicza (obecnie ulica Mariana Buczka 55), która dotychczas nosiła imię Stanisława Staszica nr 1. Zlokalizowano ją w budynku szkoły poniemieckiej. Zniszczenia wojenne były duże. Podziurawiony dach, w izbach lekcyjnych był gruz, brak okien i drzwi, zniszczone centralne ogrzewanie i instalacja elektryczna.


        Na przestrzeni ponad pięciu lat działalności edukacyjnej pilskich szkół zaobserwowano grupę dzieci, które nie nadążały za swymi rówieśnikami w nauce szkolnej. Były one opóźnione w rozwoju umysłowym, wg starej klasyfikacji upośledzenia umysłowego kwalifikowało się je, jako dzieci debilne i imbecyle. Nie funkcjonowały wówczas poradnie wychowawczo - zawodowe, które orzekałyby o upośledzeniu umysłowym konkretnych dzieci. W Pile nie było nawet komisji selekcyjnej. Istnienie takich dzieci w poszczególnych szkołach było motywację dla władz oświatowych do podjęcia decyzji  sprawie powołania do życia szkoły specjalnej dla dzieci z terenu miasta Piły. Decyzję tę podejmowały wówczas władze oświatowe szczebla wojewódzkiego, dla miasta Piły w Kuratorium Okręgu Szkolnego w Poznaniu. Podjęto decyzję o lokalizacji szkoły specjalnej w gmachu Szkoły Podstawowej nr 1.

        W październiku 1951 roku Kierownik Referatu Szkolnictwa Specjalnego Kuratorium Okręgu Szkolnictwa województwa poznańskiego - Pan Feliks Wyszyński dokonał historycznego otwarcia pierwszej w historii miasta Piły szkoły specjalnej, który ruszył w październiku  1951/52 - liczył zaledwie 21 uczniów. W tej klasie specjalnej, w której uczuł jeden nauczyciel, obok dzieci upośledzonych umysłowo w stopniu lekkim  uczestniczyły także dzieci z ciężkimi przypadkami. W roku szkolnym 1955/56 uczniów było 78. W szkole przy pięciu oddziałach liczących po 15-16 uczniów pracowało 5 nauczycieli. Wzrost stanu liczbowego szkoły, aż do 30 uczniów spowodowany był uruchomieniem przy ulicy Krynicznej 2 internatu dla 30 wychowanków z pobliskich powiatów: chodzieskiego, czarnkowskiego i trzcianeckiego. W roku 1957 szkoła otrzymała nazwę Państwowy Zakład Wychowawczy, na który składała się szkoła specjalna i internat. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Pile przydzieliło pod budowę plac przy ulicy Śniadeckich, a Odział Inwestycji Szkolnych KOS Poznańskiego zaplanował budowę na rok 1964. Jesienią 1967 roku został oddany do użytku rozbudowany obiekt przy ulicy Śniadeckich. W nowym zakładzie uczyło się juz ponad 261 dzieci z upośledzeniem umysłowym w jedenastu oddziałach, w których pracowało 13 nauczycieli. W internacie liczba grup wzrosła do sześciu i zatrudnionych zostało 9 nowych wychowawców.
Od 1967 roku w nowej szkole Kazimiera Wróbel została powołana na dyrektora Szkoły Specjalnej w Pile. Kierowała tą szkołą jeszcze przez pełne trzy lata.


Z dniem 31 sierpnia 1970 roku odchodzi na emeryturę. Po niej wielu dyrektorów dzierżyło ster Szkoły Specjalnej i całego Ośrodka. Ośrodek ten zapoczątkowany przez Kazimierę Wróbel w 1951 roku jednym z oddziałem rozrósł sie do największego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego na ziemi pilskiej.
Od dnia 28 października  1970 roku placówka kształcenia specjalnego założona przez Kazimierę Wróbel nosi imię Marii Grzegorzewskiej.